#امپریالیسم

در اینجا تاکیدمان بر کسانی است که خود را در سویه چپ می‌انگارند و ادعا دارند که امپریالیسم را در چارچوب تعریف لنینی و تغییرات پس از آن می‌شناسند. همان کسانی که می‌گویند ایران یک کشور سرمایه‌داری است و در چارچوب نظام جهانی سرمایه‌داری تعریف می‌شود، اما نقش مستقیمی برای سلطه امپریالیسم جهانی و در رأس آن ایالات متحده آمریکا قائل نیستند و تمامی آنچه را در صحنه سیاسی ایران در حال رخ دادن است، امری کاملا و صرفا داخلی می‌پندارند.

چپ جریان اصلی، با خاموش کردن واپسین بارقه‌های امید برای التزام به ارائۀ تحلیل مشخص از وضعیت مشخص، تمام ظرفیت خود را صرف تکفیر مقاومتِ واقعاً موجود کرده، و ضمن طرد تمام گرایش‌های ضدامپریالیستی و با گرفتن انگشت اتهام به‌سمت نیروهای مقاومت سرزمین خود، به نقش‌آفرینی تاریخی‌اش در موضع بلندگوی امپریالیسم ادامه داده است.

اقتصاد نئوکلاسیک، نظریه وابستگی مارکسیستی (و دیگر مکاتب فکری غیرمتعارف) را به‌مثابه یک اثرِ از‌مدافتاده جلوه داده است؛ یک اثر منسوخ شدۀ فکری متعلق به آمریکای لاتین در دوران جنگ سرد، که...

یادداشت قبلی ما، نظریۀ مارکسیستیِ وابستگی را به‌عنوان سنگ‌بنای یک  اقتصاد سیاسیِ سه‌قاره‌ای، بازسازی کرد. آن مطلب، بنیان نظری بحث بود. این یادداشت، شالودۀ تجربی آن را بنا می‌کند.

حوادث سال‌های اخیر جهان و قدرت گرفتن راست‌ها، به ویژه راست‌های افراطی در بسیاری از کشورهای بزرگ سرمایه‌داری و کشورهای شرق اروپا، آمریکای لاتین و برخی کشورهای آسیایی، روی کار آمدن افراطی‌ترین و نژادپرست‌ترین بخش‌های محافظه‌کاران...

حملۀ مجدد امپریالیستی به ایران بار دیگر یکی از عمیق‌ترین نقاط ضعف سیاسی و نظری بخش‌های بزرگی از چپ معاصر را آشکار کرده است. دقیقاً در لحظۀ تاریخی که جهان شاهد فروپاشی شتابندۀ نظم امپراتوری تک‌قطبی و ظهور پیکربندی چندقطبی جدید روابط بین‌الملل است،...